هنگام عبور از صحرای موجاوه اغلب به شهر های خیال انگیز مشهوری برمیخوریم؛ شهرهایی که در گذشته نزدیکِ معادن طلا ساخته شده اند،اما پس از استخراج تمام ذخیره هاشان از زیر زمین، متروک شده اند. این شهرها وظیفه شان را انجام داده اند و ادامه ی فعالیتشان دیگر معنایی نداشته.
نیز هنگام عبور از جنگل،درختانی میبینیم که پس از انجام وظیفه ، به پایان راه رسیده اند و روی زمین افتاده اند.اما متفاوت با آن شهر های خیالی- پس چه شده؟
درخت،با سقوط خودبر روی زمین فضای مناسبی برای عبور نور خورشید ایجاد میکند، و زمین زیر تابش نور، بارور میشود و تنه ی ساقط شده ی درخت هم از گیاهان تازه پوشیده می شود.
دوران کهن سالی ما نیز به روش زندگی مان بستگی دارد. ما هم می توانیم مانند شهری متروک ، به پایان راه برسیم ، و یا همانند درختی سخاتمند که پس از سقوط نیز همچنان مفید و موثر باقی می ماند، سرچشمه ی نیکی باشیم.
# پائولو کوئیلو/دومین مکتوب/نشر کاوران/مترجم آرش حجازی
برچسب: نوسازی صنایع ایران,نوسازی مدارس,نوسازی بافت فرسوده,نوسازی مدارس گیلان,نوسازی ناوگان,
نویسنده: پارسا اسماعیلی